Make your own free website on Tripod.com

Back
Een stuk waar ik helemaal achter sta. Er is massamoord op massamoord op Israelis, en dagelijkse pogingen daartoe. Israel wil handelen, maar kan niet, omdat de VS hun eigen agenda hebben. Israel is hinderlijk voor de oorlog tegen terreur, zo lijken zij te vinden. En, zoals de operatie in Jenin heeft getoond, Israel kan niet lang vechten zonder steun van in ieder geval de VS, zo niet de rest van de wereld. Het is tijd, dat de VS echt aan de kant van Israel komt te staan en dat er iets wordt gedaan aan het terreurregime van Yasser Arafat. In feite had dat allang gebeurd moeten zijn.
Ons zorgen maken over de haat die de Palestijnen tegen ons Joden koesteren is op dit moment luxe. Op dit moment is alleen belangrijk dat de gemiddelde Israeli normaal naar de supermarkt kan zonder zich af te vragen of hij of zij wel terugkomt. Of dat zijn ouders - partner - kinderen er morgen nog zijn. An article I am squarely behind. The is massacre on massacre on Israelis and daily attempt thereto. Israel wants to act, but can't, because the US have their own agenda. Israel is a hindrance to the war against terror, or so they seem to think. And, like we saw in the Jenin operation, it is impossible for Israel to fight without the support of the US at least, if not the rest of the world. It is time, that the US really stands behind Israel and that something is done to the terror regime of Yasser Arafat. In fact, it is long overdue.
To worry about the hatred that the Palestinians harbour against us Jews is luxury. At this moment the only thing that is important is that the Israeli in general can go to the supermarket without wondering is he or she will be coming back. Or that his parents - partner - children will be there tomorrow. Jun. 6, 2002
Jerusalem Post
EDITORIAL: Don Quixote diplomacy

De gezichten staren naar ons vanuit de voorpagina en vragen: waar wacht je op? Hoeveel meer van ons moeten er dood? Hoe lang ga je het onvermijdelijke uitstellen?
Voor Yossi Beilin, de Arabische wereld, Europa en het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS, is het onvermijdelijke de in haast opgezette stichting van een Palestijnse staat die min of meer de grenzen heeft van 1967, een begrip dat ook wel "politieke hozizon" genoemd wordt. Voor de rest van ons, inclusief het grootste deel van de regering en volk (van Israel), de leiders van de veiligheidsdiensten, misschien president George W. Bush zelf, en zeker de meeste Amerikanen, is het onvermijdelijke: het toepassen van de Bush doctrine op Yasser Arafat.

De botsing tussen deze twee onvermijdelijkheden moet weggenomen worden wil de huidige slachting gestopt worden. De manier om de botising weg te nemen is door te erkennen dat de "politieke horizon" precies dàt is: een voortdurend wegschuivend doel, niet een vaststaande bestemming. Er moet nog veel werk gedaan worden tot we op weg gaan daar naar toe.

De meest dringende taak is niet om de politieke horizon vast te leggen, maar het tegenovergestelde: al het gepraat over horizons, alle conferentievoorbereidingen, alle gezantenmissies, alle tijdlijnvoorbereidingen moeten gewoon stoppen. Omdat, als ze niet stoppen, de boodschap is dat hoe meer Israelis vermoord worden, hoe meer de wereld rond gaat rennen in het zoeken naar iets om aan de Palestijnen te geven zodat ze ophouden.

De les van de mislukte Camp David Top van 2000 en het daaropvolgende Palestijnse terreuroffensief is, dat vrede niet bereikt kan worden door de Palestijnse grieven te verlichten. Camp David was het ultieme experiment voor het bieden van een politieke horizon. Hij mislukte. Hij mislukte omdat er geen vaststaande combinatie van Palestijnse eisen is, behalve de vernietiging van Israel.

Dat betekent niet dat er nooit vrede kan komen met de Palestijnen. Egypte en Jordanie koesterden ook een grenzeloze wrok, en ze doen dat in principe nog, maar ze sloten vrede omdat er geen beter alternatief was. In de zaak van Egypte, die een keerpunt was, kwam vrede niet, zoals velen zeggen, omdat Egypte in 1973 zijn eer kon redden van het pak slaag dat het in 1967 kreeg, maar omdat de oorlog in 1973 weer uitgelopen was een gigantische militaire nederlaag.

Met andere woorden, de echte "politieke horizon" is het totaal wegnemen van een alternatief om vrede te sluiten. Dit is waar de huidige oorlog met de Palestijnen over gaat, en hoe sneller wij die winnen, des te sneller zullen de wolken, die de het zicht benemen op de politieke horizon, verdwijnen.

De andere reden is dat het achterhaald is om een naar een politieke horizon te zoeken is, dat de manipulatie van die zoektocht het belangrijkste wapen is van terroristische staten die zichzelf willen beschermen. De groep die de eer van de aanslag van de massaslachting in Megiddo opeiste, is de Islamitische Jihad. eem groep die haar bestaan dankt aan Iran en Syri¨. Iran, Syri¨ en Irak trachten wanhopig de Amerikaanse oorlog tegen terreur van de rails te doen lopen, en ze denken dat ze de manier hebben gevonden om dat te doen: steeds maar weer Israelis vermoorden.

De terroristen denken te begrijpen wat president Bush aan het doen is: Als terrorisme ergens slaagt, dan kan het overal slagen.
Ze hebben ontdekt dat Arafat de enige regeringsveranderingsvrije zone heeft gesticht. Niemand praatte over het hervormen van de Taliban. Niemand praatte over het hervormen van Saddam Hoessein. Maar van Arafat gelooft men dat hij gaat regeren over een neiuw regime dat zo te zien geregeerd worden door collega's die net zo besmeurd zijn als hij. Dit balspelletje zal niemand voor de gek houden, zeker niet de ballen zelf.

Dus wat moet er gedaan worden? Het hoofd van de veiligheidsdienst Avi Dichter had gelijk toen hij deze week zei dat het leger terug moet in de Palestijnse gebieden en dat het daar moet blijven totdat de veiligheidsmuur die Israel aan het bouwen is, klaar is. Maar er moet aan nog een voorwaarde voldaan worden om de komende operatie Verdedigingsmuur II te beëindigen: een samenwerkingsverband van Israel en de VS om Arafat te verbannen.

Er is een politiek doel, als er al geen "horizon" is. Het ligt in een wereld die niet zo ver weg hoeft te zijn, een wereld waarin Arafat en Saddam niet langer belangrijk zijn voor het landschap. Het belangrijkste ding dat de politieke oplossing aan het gezicht onttrekt is de poging om een politieke horizon te scheppen voodat Saddam eruit wordt gegooid en zonder Arafat eruit te gooien.

Today the faces stare out at us from our front page and ask: What are you waiting for? How many more of us must die? How long will you postpone the inevitable?
To Yossi Beilin, the Arab world, Europe, and the US State Department, the inevitable is the hurried formation of a Palestinian state more or less along the 1967 boundaries, a notion that also goes by the name "political horizon." To the rest of us, including most of the government and people, the leaders of the security services, perhaps President George W. Bush, and certainly most Americans, the inevitable is the application of the Bush Doctrine to Yasser Arafat.
The clash between these two inevitabilities must be resolved if the current carnage is to be stopped. The way to resolve the clash is to recognize that the "political horizon" is just that: an ever-receding target, not a fixed destination. There is much work to be done before we should try to embark on that journey.

The urgent task is not to define the political horizon but the opposite: All talk of horizons, all conference preparations, all envoy missions, all time line preparations should simply stop. Because if they do not stop, the message is that the more Israelis are murdered, the more the world will run around looking for something to give the Palestinians so that they will stop.

The lesson of the failure of the 2000 Camp David summit and the subsequent Palestinian terror offensive is that peace cannot be achieved by satisfying Palestinian grievances. Camp David was the ultimate experiment in providing a political horizon. It failed. It failed because there is no fixed set of Palestinian demands short of Israel's destruction.

This does not mean there can never be peace with the Palestinians. Egypt and Jordan also had unlimited grievances, and potentially still do, but they made peace for lack of better alternative. In the pivotal case of Egypt, peace came not, as many argue, because Egypt was able to restore in 1973 its honor from the trouncing it received in 1967, but because the 1973 war was once again a massive military defeat.
In other words, the real "political horizon" is the elimination of an alternative to making peace. This is what the current war with the Palestinians is about, and the sooner we win it, the sooner the clouds blocking the political horizon will disappear.

The terrorists understand what it seemed that President Bush does: If terrorism succeeds anywhere, it can succeed everywhere. They have discovered that Arafat has carved out the world's only regime-change free zone. No one talked about reforming the Taliban. No one talks about reforming Saddam Hussein. But Arafat is supposed to preside over a new regime ostensibly controlled by his equally tainted colleagues. This shell game will fool no one, least of all the shells themselves.

So what is to be done? Shin Bet chief Avi Dichter had it right when he said this week that the IDF must go back into Palestinian areas and stay there until the security barrier Israel is building is completed. But there must be another condition to ending the coming Defensive Shield II: a joint US-Israeli decision to send Arafat into exile.

The other reason it is backwards to be searching for a political horizon now is that the manipulation of this search is the main weapon of terrorist states to protect themselves. The group that claimed credit for yesterday's Megiddo massacre is Islamic Jihad, a group that is beholden to Hizbullah, which is beholden to Iran and Syria. Iran, Syria, and Iraq desperately want to derail the American war on terrorism, and they think they have discovered the way to do so: keep killing Israelis.

There is a political destination, if not a "horizon." It lies in a world that need not be far off, a world in which Arafat and Saddam are no longer relevant parts of the landscape. The main thing obscuring that political solution is the attempt to create a political horizon before ousting Saddam and without ousting Arafat.